Ine werkte tot 2024 als burger voor het Amerikaanse leger op de basis in Zutendaal. Daar leerde ze haar man Josh kennen. Ze hadden geen plannen om ooit België te verlaten. “Josh heeft echt een Europese ziel”, zegt Ine. “Hij heeft zich nooit thuis gevoeld in de VS, dus wij hadden ook alle intentie om in België ons leven op te bouwen.”
We moesten verhuizen, niet omdat mijn man dat van me verwachtte, maar omdat ik dat voor hem wilde.
“Toen de mama van Josh ons in maart 2024 belde om te zeggen dat ze kanker had, wist ik vrijwel meteen dat we naar de VS moesten verhuizen. Niet omdat Josh dat van mij verwachtte, maar omdat ik dat voor hem wilde. “Zijn papa was al zeven jaar eerder overleden aan longkanker. Josh zat toen nog bij de marine en kon niet op tijd verlof krijgen, waardoor hij het overlijden van zijn vader heeft gemist.”
“Ik wilde absoluut niet dat hij opnieuw hetzelfde zou meemaken. Dus nog geen drie maanden later woonden we in de VS. Dat klinkt echt zot, hé?”
“We zijn ook wel snel verhuisd omdat ik het op dat moment nogal moeilijk had in België. Ik voelde veel druk en had het gevoel dat er zo veel van mij verwacht werd, dat ik altijd 100 procent moest geven. Alsof je nooit eens moe mag zijn of mag vertragen. Daar liep ik op vast.”
Beter dan verwacht
“We hadden onze verhuisplannen ook geheimgehouden voor de mama van Josh. Zij zou ons anders nooit ons leven in België hebben laten achterlaten voor haar. Daar is ze te trots voor. Pas toen we voor haar deur stonden, ontdekte ze dat we effectief verhuisd waren.”
Een nog grotere verrassing bleek het verloop van de ziekte te zijn. “Ja, mijn schoonmama… she beat the odds, zeggen wij hier. Ze zal nooit volledig genezen, maar de tumor die oorspronkelijk niet geopereerd kon worden, is dankzij de chemotherapie bijna volledig verdwenen”, vertelt Ine. “Ze kreeg twee jaar lang elke twee weken chemo, maar sinds een maand hebben haar dokters die even op pauze gezet. Ze is stabiel genoeg en zo kan haar lichaam wat rusten. Natuurlijk is ze ziek geweest van de chemo, maar ze heeft eigenlijk altijd redelijk zelfstandig kunnen functioneren.”
“Ik weet daarom niet of ik een typische mantelzorger ben”, zegt Ine, “We verhuisden met een bepaald idee, maar dat is veel beter meegevallen dan we hadden verwacht. We helpen wel met boodschappen, zorgen even voor de hond, halen eens ons neefje op van school als zij in het ziekenhuis is, … Maar ‘echte zorg’ is er eigenlijk nauwelijks geweest”, aldus Ine. “Misschien had ze soms meer hulp moeten vragen, maar ze is heel sterk en nogal koppig. Ze wil geen last zijn voor anderen.”
“Ik denk dat ze ook veel steun heeft gehaald uit het feit dat de hele familie hier nu samen is. Ze had nooit verwacht dat Josh zou terugkeren, omdat ze wist hoe ongelukkig hij hier vroeger was.”
Het is de onvoorspelbaarheid van kanker die het allemaal veel moeilijker maakt.
Onvoorspelbaarheid
“Toen wij twee jaar geleden de woorden ‘niet-opereerbaar’ en ‘terminaal’ hoorden, verwachtten we dat dit ook echt het traject zou worden dat ons te wachten stond. Moest het woord ‘terminaal’ niet gevallen zijn, dan denk ik niet dat we hiernaartoe verhuisd zouden zijn.”
“Het is die onvoorspelbaarheid van kanker die het allemaal veel moeilijker maakt”, vertelt Ine. “We hopen volgend jaar terug te keren naar België. Maar omdat ze het nu zo goed doet, maakt dat die keuze wel lastiger. We waren ervan overtuigd dat ze nog één of twee jaar zou leven. Eenmaal ze zou zijn overleden, zou er sowieso geen reden meer zijn om te blijven. Maar die zekerheid is er nu niet meer.”
“Stel dat we dan terug in België zijn en het plots weer heel slecht met haar gaat, dan zijn er mogelijkheden waarbij Josh voor enkele maanden alleen naar de VS komt. Of als het heel snel gaat, dat we er misschien niet meer bij zijn. We hebben daar ergens vrede mee genomen. Als je dat zo kunt noemen.”
‘Ik had hier eigenlijk niks van mezelf’
Ondanks dat het goed ging met Ine’s schoonmama, was het eerste jaar in de VS niet gemakkelijk. “In het begin leefde ik op een roze wolk. Je komt hier aan en alles lijkt precies alsof je in een film zit. Maar na twee maanden trok die wolk weg en moest ik mijn burn-out beginnen verwerken. Ik kreeg daardoor wel heel wat nieuwe inzichten, maar ik had niemand om mijn hart bij te luchten.”
“Daarnaast had ik ook het gevoel dat ik hier geen identiteit had. In het begin was dat ergens nog leuk. Je komt toe in een land waar je niemand kent en je kunt als het ware opnieuw beginnen. Dat klinkt stom, maar sommige kleren die ik hier draag, zou ik nooit durven dragen in België. Niemand kent mij hier, dus ze kunnen me ook niet kwetsen. Dat gaf me vrijheid, maar na een tijdje slaat dat om. Ineens besef je: ik ben hier echt niemand. Ik heb geen vrienden, geen job, geen hobby’s. Ik heb hier eigenlijk niks van mezelf.”
Ine wilde haar familie niet belasten, ook al had ze veel heimwee. Haar account op Instagram is wel een redding geweest. “Dat klinkt misschien vreemd, maar het is wel zo. Ik zat ook echt hele dagen alleen thuis. Ik deed wel eens een winkeltje of maakte een wandeling door de stad, maar op een bepaald moment heb je ook écht alles gezien. Toen ik mijn Instagramaccount startte, voelde ik me weer dichter bij België. Zelfs toen het nog maar een heel klein account was, gaf het me toch het gevoel dat ik verbonden was met thuis.”
Benieuwd naar Ine’s avonturen in de VS?
Je kan haar volgen via haar Instagramaccount. Meer vind je via @lost.ine.usa.