In gevecht met het vuile beestje drugs

Bij mantelzorg denken we vaak aan de zorg voor een dierbare omwille van ouderdom, handicap of ziekte. Ook wanneer je zorgt voor een naaste met een verslaving ben je mantelzorger. Die groep wordt vaak vergeten waardoor de nodige ondersteuning ontbreekt. We praten met een ex-drugsverslaafde die momenteel in behandeling is bij de Therapeutische Gemeenschap van De Sleutel.

Kan je meer vertellen over jezelf en jouw verslaving?

“Ik ben verslaafd aan meerdere middelen. Op een heel jonge leeftijd ben ik weggehaald bij mijn mama, waarna ik bij mijn papa ben gaan wonen. Hij was ook een gebruiker. Ik heb het dus eigenlijk met de paplepel meegekregen. Als kind ben ik ook mentaal en fysiek mishandeld, verwaarloosd en ondervoed. Drugs hielpen me de dingen die ik had meegemaakt te vergeten en mijn emoties te onderdrukken. Sinds mijn 13 jaar gebruik ik dan ook al cannabis.”

“Als twintiger kreeg ik een lange relatie en werd ik ook papa van een dochter. Zij is ondertussen 13 jaar oud. Toen gebruikte ik cannabis en af en toe cocaïne. Na 7 jaar kwam er een einde aan mijn relatie en ben ik heel
veel cocaïne en alcohol beginnen gebruiken. Die cocaïne gaf een felle rush. Omdat heroïne kalmerend werkt, ben ik ook daarmee begonnen. Tegen mijn angsten en slaapproblemen nam ik Benzodiazepine, waaraan ik ook verslaafd ben geraakt. Uiteindelijk kwam ik in de criminaliteit terecht.”

“Na een crisisprogramma van 2 maanden bij Kompas vzw, verblijf ik nu al 4 maanden in De Sleutel. Momenteel krijg ik
enkel nog medicatie tegen mijn ontwenningsverschijnselen, zoals methadon. Mijn doel is om uiteindelijk medicatievrij te zijn, voor mijn dochter en zodat ik niet meer naar dagcentra moet gaan. Je komt daar soms mensen tegen die nog gebruiken. Ik blijf hier in totaal 18 maanden en ga aan de slag met alle feedback en tools die ik krijg. Daarna zal iknog 6 maanden tot 1 jaar in een tussenhuis verblijven. Nadien zullen ze me nog 6 maanden opvolgen, maar ik zal wel alleen
kunnen wonen en werken. Tegen dan moet ik op mijn eigen benen staan en kan ik mijn leven verder opbouwen.”

Welke zijn de gevolgen van jouw druggebruik?

“De impact op mijn leven was heel groot. Mijn dagen hadden geen structuur. Ik sliep overdag in plaats van ‘s nachts. In het begin was ik zelfs dagen lang wakker. Alles draaide om die drugs. Vroeger zei ik altijd ‘als ik kinderen heb, ga ik ervoor zorgen dat ze nooit moeten meemaken wat ik heb meegemaakt’. Toch verwaarloosde ik mijn dochter, ging ik niet meer werken en betaalde ik de facturen niet. “

“Soms werd ik paranoïde en kwam ik in een soort overlevingsmodus terecht. Wanneer de drugs zijn uitgewerkt, word je ziek en komen al je emoties terug, wat heel confronterend is. Alles komt dan dubbel zo hard binnen en je wil het allemaal weer verdoven. Door het langdurig gebruik vervaagden mijn grenzen. Dit bracht me in de criminaliteit. Ik deed dingen die ik me later niet meer herinnerde en ontwikkelde een ‘bakmentaliteit’: mensen manipuleren en alles doen om aan geld te raken om toch verder te kunnen gebruiken. Het is een vicieuze cirkel.”

Welke impact had dit op je omgeving?

“Mijn gebruik had een hele grote impact op mijn omgeving. Mijn dochter heeft er al heel veel van afgezien. Er is veel gebroken bij haar. Haar mama hield haar lang weg bij mij, waar ik alle respect voor heb. Het is niet veilig om je kind bij een gebruiker te laten. Ik was alle rechten over mijn kind kwijt. Toen mijn dochter in het begin op bezoek kwam, was ik wel nuchter. Maar daar werd ik dan ziek van, waardoor ik haar zo snel mogelijk terug naar haar mama wou brengen om opnieuw te kunnen gebruiken. Mijn omgeving heeft me een aantal keer verplicht om me te laten opnemen. Maar ik herviel telkens. Je moet het echt voor jezelf doen, anders lukt het niet.”

Waar heb je het momenteel nog moeilijk mee?

“Wanneer je net clean bent, komen er heel veel emoties naar boven die je voordien in de doofpot stak. Dat is moeilijk. Ik heb het er erg lastig mee dat ik mijn dochter dit heb aangedaan, want ik wist hoe verwaarlozing voelde. Op school konden alle kindjes, behalve zij, praten over hun papa. Ik ging opname in, opname uit, gevangenis in, gevangenis uit. Ze vroeg constant naar mij. Ik moest dan uitvluchten zoeken en gaf de pijn, die ik zelf gevoeld had, ook aan mijn dochter. Gelukkig heb ik nu terug contact met haar. Ook die straatmentaliteit en dat manipuleren werd een gedragspatroon dat ik probeer te veranderen. Ik wil zo snel mogelijk terug een normaal leven zodat ik de juiste opvoeding kan geven aan mijn dochter.”

Waar ben je het meest trots op vandaag?

“In opname zijn is niet gemakkelijk. Je hoort dingen van buiten. Dat maakt het soms lastig om je focus bij je herstel te houden. Ik ben trots dat ik de klik heb gemaakt, toch doorzet en een toekomst voor me kan zien waarin ik een clean en gelukkig leven leid met mijn dochter.”

“Ook ben ik trots dat ik aan de slag ga met de feedback en tools die ik hier krijg. Wanneer ik mij vroeger niet goed voelde, zou ik me meteen op drugs hebben gestort. Hier leren we anders omgaan met emoties zoals woede en frustratie en oefenen we onze spankracht. We kunnen bv. ontladingsblokken gebruiken om de spanning te doen zakken. Soms worden we ook uitgedaagd om niet te beantwoorden aan die directe behoeftebevrediging. We leren geduld opbouwen i.p.v. direct te reageren. Dan gebeuren de fouten vaak. Het leven is niet altijd even fijn, maar we leren de dingen verdragen zonder opnieuw naar de drugs te grijpen.”

Welke boodschap zou je geven aan anderen met een verslaving?

“Stoppen moet je voor jezelf doen. Maar blijf wel doorbijten! Aan de maatschappij wil ik zeggen dat een persoon helemaal anders wordt wanneer hij of zij heeft gebruikt. Mensen worden vaak beoordeeld als ze aan het gebruiken zijn. Eens je het product uit de mens haalt, krijg je vaak een aangename mens.”

“Mijn dokter heeft me ooit gezegd; ‘verslaving is zoals een chronische ziekte’. Waarschijnlijk zal ik ook voor de rest van mijn leven moeten vechten en zal ik bij het afbouwen van mijn medicatie opnieuw last krijgen van ontwenningsverschijnselen. De gedachte dat het na verloop van tijd zal beteren stelt me gerust. Maar ook dan moet ik volhouden en er nooit meer aan toegeven!”

Zorg je voor iemand met een verslaving? Dan ben jij ook mantelzorger! Wil je ons graag
jouw kant van het verhaal vertellen? Stuur dan een mailtje naar info@coponcho.be.

Meer artikels

Ontspanning en bewegingstips voor mantelzorgers

17 juni 2020

De coronacrisis heeft in de verf gezet hoe zwaar het werk van een mantelzorger soms is. Ontspanning en zelfzorg is…

Een bijeenkomst met andere mantelzorgers, iets voor jou?

25 juli 2019

Willy (65) is mantelzorger en neemt al meer dan een jaar deel aan de maandelijkse mantelzorgbijeenkomsten in het lokaal dienstencentrum…

Wat doet de Dienst Maatschappelijk Werk?

2 september 2020

Hoor je ook soms je buurman zeggen dat de maatschappelijk werkster is geweest? Of heb je gelezen dat je voor…